Cerca su Griselda
Questo sito usa cookie di terze parti. Leggi la nostra Informativa cookies oppure chiudi questo avviso

Indice

Poeti del Centro:
Poesie
Gianfranco Miro Gori

Cantèda de falói


E’ va e’ palòun,
bum.
E’ va, 
bum.


E te 
piénz.
Di sangóz .
Sémpra piò gnara... 


T a n t ciri zcórd
al gambi vérti dla tu ma.
“Spinga!”
T puntivi i pi.
U t à ingranfè.
T divi ’d cós.
La caparióla 
pién pién pién.
E’ nès s-ciazè.
Sangh.
Aqui.
E’ mòl e pu e’ sèch.
T ciri nir, 
pèst.


Un sgònd ’d capan.
T é tachè piénz
mó sénza lègrimi


E’ va e’ palòun,
bum. 
E’ va e’ palòun,
bum bum.


’S’è l ch’e’ vó dói
falói?
Che t é na spézi ’d ciòd?
“A n e’ sò...”
L’ impégn?


Mèi stè disdòi
d’instèda
sa cla banchina
ma la Madòna da l’Aqua...
“Scusi la casa del Pascoli?”
E t fé ségn se dóid.
“Scusi la Torre del Pascoli?”
E t fé ségn sla tèsta.
Dò tre zigarèti,
un céch d aqua.
La funtanina
la è stèda sèmpra lè
e al banchini ènca.


Mèi stè in pi
d invéran 
me frèd 
davènti la pórta de bar.
Trést o ligar
mó senza cuntantèza (e
gnénca dulòur).  


L impégn
l è
la svéglia ch’la sòuna
tót al matòini.
E’ zarvèl ch’e’ zòcla
d in qua e d in là,
quést e st’èlt...
I vóiv.
e i murt
tachì me méur dri da la cisa:
chi manifést 
sla fotografì,
sémpra piò da prèsa mi tu an.
“I famigliari 
danno il triste annuncio...”
Triste annuncio ad chè?
Ch’l à ingulè dal medizòini par trent’an!
“A m lasé murói,
sè o na?”


E’ va e’ palòun,
bum. 
E’ va e’ palòun,
bum bum.


E ma tè, 
dal vólti,
sémpra piò da spés,
u t pis quéi
ch’ i n fa vòila.


E’ va, 
e’ va...


A v farì di mél.
A si vnu sò tla bambèsa!
E mènch lòu
i è scapuzé te fasóisum.
La guèra ’d Spagna.
La sgònda guèra.
E’ Quarentòt...
T é vóia...
il Sessantotto,
il Settantasette.
Paróli tórti
e sèchi.
Quèl ch’a n sém,
quèl ch’a n vlém,
a n e’ savém.


E’ va e’ palòun,
bum. 
E’ va e’ palòun
bum bum. 


Cosa significa 
falói?
è un verbo? 
voce del verbo fallire...
falói 
o è un aggettivo
o un sostantivo?
fallito,
falói. 
T a n gn i la fé
dal vólti o
t a n gn i la é fata
mai?
Epure da la pènza
dla tu ma,
ènca s’t ciri d’arvérs, 
t ci scapè fura.
T a i la è fata tè 
o i i la fata ch’ilt?


L à ’vu
rasòun Chino
tachè sò me canzèl de’ camsènt.
Gardo
ch’e’ zuclèva
sla corda te còl.
Cóndi
ch’l à dróv la s-ciòpa
snò una vólta:
tla su faza.
E Fredo
che, quant ch’ i l à tirat furà 
de gurgòun de Rè,
l era vòird
mó e’ ridòiva...


E ridóiva...  
O... cm’è che ridóiva.
Cm’è che ridóiva.


E’ va e’ palòun,
bum.
E’ va e’ palòun,
bum bum.


’S’è l ch’e’ vó dói
falói?
Un chèld, 
u t s-ciupèva la testa.
Epure t ciri giazé:
la chèrna plòina.
T a la guardivi
e lì 
la t guardèva.
“Mó parchè t a n di gnént?”
La stéva lè,
sa chi ucéun.
“Zcór, di qualcósa!”
“Non è gnénte. 
Non ti preoccupare.”
“Sta zéta!”
La scòina ad giaz..
La tèsta un quintèl...
“’S’è l ch’l à che burdèl?
U n zcòr, un magna...”
“S’l è par quèst
a n dórum agnénca...”
Se tu zéi 
t é buté fura e’ magòun.
“Nu bazóila.
E’ capita ma tót,
ènca mu me ’na vólta...
Magna, bói. 
Ch’u s cònda inquèl.”
“Sè, sè,
mó ciavé quand?”
Cla sòira 
i partóiva
Bigno, Torre e Fino.
La zòinchzént famigliéra,
e’ buciòun par tó l’aqua ma la Sacramora.
Al putèni agli era ma la Rutònda: 
tóti itagliéni,
na cmè ’dès 
ch’al vén da tót e’mònd 
(e agli à ènca e’ birél).
“Vin sa nòun dai!”
Un’òura dòp
t ciri da par tè,
dròinta la màchina,
sa cal còsi biénchi,
che bósch nir.
T a n ’ivi pavéura,
t a n ’ivi vóia,
t a n ’ivi gnént,
snò frèd e
la vóia d ciapè vi,
d ès d’un ènt chènt
a zughé i ghég
o dè dri  mi régan.
T ci stè un pó lè
a fè e’ capan
e pu 
t ci smuntè zò. 
O-scia ach góst!
Ach góst...


E’ va e’ palòun,
bum.
E’ va e’ palòun,
bum bum.


’S’è l ch’e’ vó dói
falói?
Che tót al nòti
t guérd la telévisiòun
e t a n t arcurd un òs-cia.
“Sint ad là 
cmè chi surnècia,
e’ pèr ch’ i n apa mai durmòi!”
L è bèla dè:
quant vólti  t ci pasè 
de lèt ma la tumèna,
ad qua e ad là
ad qua e ad là
ad qua e ad là...
I bicir ’d vòin,
i biscót, e’ furmai...
Che lóibar tal mèni
par di an.
“Mó stasì zét:
e’ basta ’d surnicé!
Ch’a m sò bèla gònfi.”
’D fura i à tachè 
a ciacarè,
u s sint un muturin,
i zénd ’na màchina.
’Sa sara l mai durmói?


E’ va e’ palòun,
bum.
E’ va e’ palòun,
bum bum bum.


’S’è l ch’e’ vó dói
falói?
Che t ’ivi tachè a lavurè.
Du suld tla bascòza
i t fa mèl?
Tla fabrica 
la cadòina la cantèva.
Trich trach.
E via.
Trich trach.
E via.
Trich trach.
E via...
La màchina la curóiva,
i péz i andéva.
Trich trach.
E via.
Trich trach.
E via.
Trich trach.
E via...
E pu t é saltè
un pèz.
Pu un ènt.
Pu un ènt ancòura.
E pu la mócia.


E’ va e’ palòun,
bum. 
E’ va e’ palòun
bum bum.


’S’è l ch’e’ vó dói
falói?
Vni sò in campagna?
ruglés tla guaza?
ciapè i gazòt te nóid?
al zingédi de ba?
O t’un paiòis ch’l è
una campagna? che
se t scap da t chèsa
davènti t ci sla strèda,
se t scap didrì 
t ci ti cantir...
E pu i à vért
al fàbrichi:
óna, dò, tre, quàtar
zòinch, si...


E’ va e’ palòun,
bum.


A lavurè
a dis an.
“Tè, che t a n é próv...
pataca ’ndè scóla!”
Pu t a t ci stóf:
t é cambié lavòur:
un lavurtin da par tè.
E’ va e’ palòun...
T sté sò quant ch’u t pèr.
Bum...
T vé tò un cafitin,
dò ciacri sla piaza,
un parlóz...
E pu u t ingrènfa
la slònza.
Bum bum bum...
E’ va e’ palòun...
U i  saréb,
un lavurtin,
mó própi ’na ròba
da gnént,
acsè par garavlè
qualcósa 
“Par fè che?
andè sò te’ camsènt!
L era mèi andè sò sóbit:
e’ témp par scapè fura...
Cmè una vólta,
quant ch’i sunèva da mórt:
tót al matòina
par purtè sò 
un ànzal.”


E’ va e’ palòun,
bum.


L à vu 
rasòun e’ Rém
ch’l è mórt 
ch’u n avòiva gnènca vóia
’d magnè.
L à vu 
rasòun Turcin
ch’l è s-ciòp t’una magnéda.
Chiungi, la Gérla,
Labach
ch’i s’è ’fughé  te vòin.
E Fino 
ch’u n bòiva
stentazòinch bicir e’ dè.


O Lécio ch’l è stè
dimpartót.
A fè chè pu?
Pròima guèra, Africa, Frènza...
Avènti e indrì.
E tót al vólti
u la cazèva in cinta.
Tre, quatar, zòinch...
Premio di natalità!
I vnóiva sò 
te’ cròin:
par campè da
óman o cunéi. 
O la è cumpagna.
Bun par la trincea,
bun par la mignéra...
e pri cantir.  


E’ va, e va  e’ palòun...
E’ va, e va e’ palòun...


’S’è l ch’e’ vó dói
falói?
Andè rés 
t una caruzèla...
che t ci tót brazi.


E pròima
quant t a n é ciavì?
Bastèva fè e’ zòp.
Masé m un crusèri,
cuclè t una curva,
instichè t un fòs,
t aspitivi e’ mumòint
par scapè fura.
E bum!
l’incidente.
“A n l ò vèst!
N a l tuché!
Chiamate un’autoambulanza.
Sta zét 
ch u n s’è fat mèl 
da bón.”
L’assicurazione?
Basta tni bòta.
“U m dól la tèsta.
A i ò di las.
Avòiva ’na fórza cmè un tòr
e adès u m vén fastòidi
par gnént...
Sta gamba...
a n la móv.”


E’ va, e’ va...


E quant t a n é
ciavédi 
a maròina?
La tu vóia.
Óna, dò, tre, quatar
e via...
Inchéna ch’al s’inamurèva 
lòu.
Si no, telèfona pu a Milèn, 
cór a Duseldorf,
scróiv a Stocolma.
Piénz!
E pu dòp la Romanì:
t a t mét in pi,
puzè ma la tu màchina,
e t a i fé ségn,
al vén lòu...
Óna, dò, tre, quatar...
Mó quèsti che què 
a n s inamòura:
u t tòca purtèli a qua
o andè la tè,
te uich ènd.
Sa’ Mèvar-Bùcarest,
Rumagna-Rumanì.
E pu dòp ancòura piò da lóng:
Tailandia, Cuba, Filipini
e sa l’òs-cia duò.
Parchè dò dòni
agli è mèi ch’nè óna
e tre ancòura ’d piò.
Ch’u n t vénga 
a mènch l apòz...
E cal quatar vèci.


E’ va, e’ va...


U n era mèi fès
e’ spòus?
s’t vu pasè d una ma
ma clèlta.
’Na ma se’ séri
la n fa tént cén
e s’la i fa,
la n è dabón.
U i vó la sustènza
na l mòsi.
L è mèi divurziè pròima.
Magna, bói e
va a fighi.


E’ va e’ palòun,
bum.
E’ va e’ palòun, 
bum bum bum bum...  
bubum bum.


’S’è l ch’e’ vó dói
falói?
è un verbo? 
voce del verbo fallire...
falói 
o è un aggettivo
o un sostantivo?
fallito,
falói. 
T a n gn i la fé
dal vólti o
t a n gn i la é fata
mai?
Epure da la pènza
dla tu ma,
ènca s’t ciri d’arvérs, 
i t  à tirat fura.
T a i la è fata
tè o
i i la fata ch’ilt?


E’ va e’ palòun
bum.
E’ va e’ palòun
bum bum bum... 
bubum bum bum bubum... 
bum... 



da Cantèdi

Fondazione Carisbo
Alma Mater Studiorum
Dipartimento di Filologia Classica E Italianistica Alma Mater Studiorum - Università di Bologna
Via Zamboni 32 - 40126 Bologna - Cod.Fiscale: 80007013376 P.Iva: 01131710376 - © 2012
CREDITS: MEDIAVISION