Isidoro, Etimologie, XI 2,1-7

Sei sono le tappe della vita: infanzia, puerizia, adolescenza, giovinezza, maturità e vecchiaia. La prima età è l’infanzia, da quando il bambino viene alla luce sino ai sette anni. La seconda età è la puerizia, cioè l’età «pura» e ancora inadatta alla procreazione, che giunge sino ai quattordici anni. La terza età è l’adolescenza, «adulta» abbastanza per la procreazione, che giunge sino ai ventotto anni. La quarta è la giovinezza, la più stabile di tutte le età, che termina intorno ai cinquant’anni. La quinta è l’età anziana, cioè la maturità, che è il passaggio dalla giovinezza alla vecchiaia; essa non è ancora vecchiaia ma non è più giovinezza, poiché è l’età anziana, che i Greci chiamano presbyte. Infatti, «vecchio» presso i Greci non si dice presbyter ma geron. Tale età va dai cinquanta ai settant’anni. La sesta età è la vecchiaia, che non ha limite: quando sono trascorse le prime cinque età, ciò che resta della vita appartiene alla vecchiaia.

Gradus aetatis sex sunt: infantia, pueritia, adolescentia, iuventus, gravitas atque senectus. Prima aetas infantia est pueri nascentis ad lucem, quae porrigitur in septem annis. Secunda aetas pueritia, id est pura et necdum ad generandum apta, tendens usque ad quartumdecimum annum. Tertia adolescentia ad gignendum adulta, quae porrigitur usque ad viginti octo annos . Quarta iuventus firmissima aetatum omnium, finiens in quinquagesimo anno. Quinta aetas senioris, id est gravitas, quae est declinatio a iuventute in senectutem ; nondum senectus sed iam nondum iuventus, quia senioris aetas est, quam Greci presbyten vocant. Nam senex apud Graecos non presbyter, sed geron dicitur. Quae aetas a quinquagesimo anno incipiens septuagesimo terminatur. Sexta aetas senectus, quae nullo annorum tempore finitur; sed post quinque illas aetates quantumcumque vitae est, senectuti deputatur.